„Droga nad jezioro” Susan Wiggs, czwarta już książka z cyklu Kroniki znad Jeziora, to historia 39-letniej , walczącej o lepszy świat, prawniczki Sophie Bellamy i 29-letniego, kochającego dzieci i zwierzęta, wiejskiego weterynarza Noaha Shepherda. W „Pensjonacie nad Wierzbowym Jeziorem” czytelnik bliżej poznał byłego męża Sophie i jej dzieci. Mogły się rodzić różne skojarzenia związane z ich matką. W tej powieści poznajemy oddaną w 100% swojej pracy prawniczkę jako osobę bardzo ciepłą i wrażliwą na krzywdę ludzką. Pełna wzniosłych ideałów, zdominowana przez walkę o sprawiedliwość społeczną kobieta robi wszystko, co w jej mocy, żeby zapewnić spokój i poczucie bezpieczeństwa krzywdzonym w różnych zakątkach świata dzieciom. Już na samym początku książki, chociażby tylko przez swoje postępowaniem w stosunku do skrzywdzonej przez los delikatnej, bezbronnej Fatou i relacje z oddanym jej Andre’, bohaterka zyskuje sympatię czytającego.
Sophie wierzy, że jej pełna poświęcenia praca i całkowite oddanie się szlachetnej sprawie usprawiedliwia brak matki w codziennym życiu jej własnych dzieci. Dopiero zamach terrorystyczny, ogromna tragedia, która rozgrywa się w Pałacu Pokoju, diametralnie zmienia jej światopogląd i spojrzenie na życie. Zarówno wzruszające, jak i bardzo budujące są jej starania, żeby odnowić utracone relacje i odzyskać miłość i zaufanie dzieci. W przepiękny sposób opisane są jej odradzające się na nowo kontakty z córką, która bardzo dojrzała w skutek nieplanowanego macierzyństwa. Wnuczek zajmuje szczególne miejsce w życiu Sophie i w dużym stopniu pomaga odnaleźć na nowej drodze życia.
Powieść , pomimo różnych sytuacji życiowych przedstawianych bohaterów, tchnie optymizm i wewnętrznym ciepłem. Z ogromnym zainteresowaniem śledziłam losy głównych bohaterów i niezwykle sugestywnie rozwijającą się miłość między tak różnymi osobowościami. Zdawałoby się, że Sophie i Noah to ludzie zupełnie do siebie niepasujący, których nie powinno łączyć żadne uczucie. A jednak ich historia ukazuje, że prawdziwa miłość burzy wszelkie stereotypy i pokonuje najróżniejsze uprzedzenia. Susan Wiggs w ciekawy sposób porusza ponadczasowe problemy ludzkości i w świetny sposób zmierza się z trudnymi tematami nurtującymi współczesnego człowieka. Widać, że autorka dużą sympatią darzy swoich bohaterów, nie osądza ich, ale wykazuje dużo zrozumienia dla ich wyborów, nawet gdy nie są one najmądrzejsze. Pisarka z dużym wyczuciem i taktem, właśnie na przykładzie rodziny Bellamy , zdecydowanie pokazuje, do czego prowadzi rozwód i jaki wywiera wpływ na przeciętną rodzinę i każdego jej członka z osobna. Bardzo mi się podoba, że nie uważa go ona za koniec świata, ale umiejętnie sugeruje, że pod wpływem negatywnych życiowych doświadczeń ludzie mogą „wydorośleć” i wyciągając odpowiednie wnioski , nie odwracając się od przeszłości, naprawić to, co jeszcze możliwe tworząc dodatkowo nowe, dojrzalsze związki.
Książka jest tak napisana, że sama w sobie może stanowić całość, chociaż na pewno najlepiej zacząć czytać „Kroniki znad Jeziora” od pierwszej części. Ja jednak, przyznaję ze wstydem, tego nie zrobiłam. Wiem jednak, że na pewno wrócę do wcześniejszych tomów, żeby mieć szerszy obraz całości i lepiej poznać historię sympatycznych mieszkańców Avalon.
Jeżeli lubisz mądre i ciekawe powieści obyczajowe napisane lekkim językiem przemawiającym w moim przekonaniu do każdej kobiety, to ta książka z pewnością jest dla Ciebie. Gorąco polecam ją Pani w każdym wieku. Myślę, że i niejeden mężczyzna może w niej również znaleźć coś dla siebie.

Przepiękna książka- nawet zdecydowałam się podarować ja mojej siostrze na prezent. Dzięki przeczytaniu tej pozycji sama sobie uświadomiłam że nie praca, pogoń za pieniędzmi i ratowanie całego świata jest najważniejsze :) Na pierwszym miejscu najważniejsza jest rodzina, jej potrzeby... dawanie siebie, służenie im pomoca, radą i wsparciem jest bezcenne... można dzięki temu zyskać wiele , a nie dostrzegłszy wielu innych rzeczy można stracić coś cennego, czego nie nie da się nigdy odzyskać....