Anglia, XIX wiek

Lady Kathleen Carhart, pochodząca z książęcej rodziny, nie mogła zaakceptować decyzji Neda, swojego męża, który samotnie wybrał się w egzotyczną podróż. Długo tęskniła za bliskością, czuła się samotna i porzucona. Z czasem stworzyła sobie satysfakcjonujące życie, zadowolona, że potrafi być użyteczna. Bez rozgłosu wspomaga kobiety pokrzywdzone przez los. Niespodziewany powrót męża wprawia ją w konsternację, burzy spokój i wywołuje obawę o ujawnienie utrzymywanej w tajemnicy pracy na rzecz biednych kobiet. Tymczasem Ned najwyraźniej postanawia na nowo zdobyć jej względy. Adoruje ją i uwodzi, zapewnia o uczuciu. Kathleen się opiera, lękając się ponownego rozczarowania..

Fragment książki:


-Nie sądzę, żeby nasze wspólne wejście mogło kogokolwiek oszukać. Ludzie zgromadzeni w tym pokoju znają prawdę o naszym małżeństwie.
Ned przechylił głowę na bok.
-A powiedz mi, Kate, jaka jest prawda o naszym małżeństwie?
-Nasze małżeństwo trwało zaledwie kilka miesięcy. Z dawnych emocji niewiele zostało.   
-Tak czy owak, chodźmy. Goście czekają.
Na ich widok rozmowy ucichły. Kate nie zdążyła nawet mrugnąć okiem, gdy kobieta w lawendowej sukni rzuciła się na stojącego u jej boku męża.
-Ned, ty potworze! – zawołała rozradowana. – Ani słowem nie dałeś znać, że już jesteś! Kiedy zamierzałeś nas o tym powiadomić?
-Dopiero wczoraj przybiłem do brzegów Anglii. Po powrocie do domu znajdziesz mój list.
Kobietą, która ściskała Neda, była Jennifer Carhart, żona markiza Blakely’ego, a zarazem najserdeczniejsza przyjaciółka Neda, o czym mąż poinformował Kate zaraz po ślubie.
-Tęskniłam za tobą! – powiedziała z emfazą ciemnowłosa, piękna  markiza.
Kiedy wypuściła Neda z objęć, jej miejsce zajął jej mąż.
-Witaj. – Gareth wyciągnął dłoń do kuzyna.
Ned uścisnął podaną dłoń.
– Przyjmij gratulacje z okazji narodzin córki. Wiem, że moje powinszowania są mocno spóźnione, ale dopiero wczoraj dowiedziałem się od prawnika o tym szczęśliwym wydarzeniu.
-Dziękuję. Witam panią, lady Kathleen. – Markiz szybko przesunął spojrzeniem po Kate i odwrócił wzrok, nie patrząc jej w oczy.
Ned poklepał kuzyna po ramieniu.
-Radzę ci się pospieszyć i spłodzić dziedzica. Mam już serdecznie dosyć pozycji spadkobiercy twojego tytułu.
-Nie ma mowy! – odpowiedział stanowczo, niemal szorstko lord Blakely. Zerknął na żonę i dodał łagodniej: – Chciałem mieć dziecko, a nie dziedzica. Doczekałem się córeczki, a tytuł markiza wraz ze związanymi z nim posiadłościami odziedziczysz ty i twoja rodzina.
Kate jako gospodyni powinna poprosić gości, by usiedli. Tymczasem czuła się we własnym domu jak intruz, jakby to ona wróciła bez uprzedzenia po trzyletniej nieobecności. To poczucie obcości wynikało po części z niepewnej sytuacji przyjaciółki Louisy, ale zrodziło się dużo wcześniej.
Kate obwiniała Blakely’ego o wysłanie Neda do Chin. Bez sensu, bo zdawała sobie sprawę, że mąż zgłosił się na ochotnika. Miała również pretensję do markizy, połączoną z zazdrością o jej przyjaźń z Nedem. Wiedziała, że to reakcja irracjonalna i nierozsądna, ale jej żal z powodu porzucenia był zbyt wielki, aby mogła obarczyć odpowiedzialnością tylko jedną osobę. Inna kobieta zapewne podjęłaby próbę naprawienia stosunków z rodziną męża, natomiast Kate szukała usprawiedliwień, by tego nie zrobić. Miała własne grono przyjaciół i ważne sprawy. W rezultacie wszyscy obecni w tym pokoju uznaliby ją za wroga, gdyby dowiedzieli się, co zrobiła.
Największy z jej wrogów czekał w kolejce, by powitać jej męża po długotrwałej nieobecności. Wysoki i smukły lord Harcroft był rówieśnikiem Neda. Kate pomyślała z goryczą, że jest dzieckiem szczęścia, złotym chłopcem. Uchodził za mistrza w krykiecie, geniusza szachowego i niezrównanego znawcę malarstwa flamandzkiego. Nie szczędził pieniędzy na cele charytatywne, nie klął i regularnie uczęszczał do kościoła, gdzie śpiewał hymny przyjemnym barytonem. A poza tym bił żonę, dbając jednak o to, by nie zostawiać siniaków w widocznych miejscach. Uważał, że jako ślubny małżonek Louisy miał do tego pełne prawo i gdyby odkrył, że Kate ją ukryła, mógł na drodze prawnej zmusić ją do oddania przyjaciółki.