Tak, wspomniane książki nie ukażą się w wersji papierowej. Zostaną wydane jako eBooki.

Fanki powieści Marii V. Snyder będą mogły poznać dalsze losy Yeleny w książkach „Dotyk magii” i „Prawda ognia”, które wydamy w wersji elektronicznej jako eBooki.

Yelena zabiła w samoobronie, jednak zgodnie z surowym prawem Iksji musi zginąć. Cudem (czy na pewno był to przypadek?) unika stryczka, a właściwie wyrok zostaje jakby odroczony, bo zostaje testerką żywności komendanta Ambrose'a. Osoby, która obaliła dawnego króla, wygnała magów, zakazała stosowania magii i kryje swoją tajemnicę - dla mnie dziwną i niekoniecznie potrzebną, ale może w kolejnych tomach nabierze znaczenia. Do nowej roli szkoli ją Valek szef ochrony, lojalny, niezwykle sprawny fizycznie, sprytny, przebiegły, przystojny i co ważne odporny na magię skrytobójca. Magię, którą posiada Yelena, choć długo nie zdaje sobie z tego sprawy. Czy nauczy się nią posługiwać, czy może moc ją wyda?

W "Sile trucizny" poznajemy wydarzenia z perspektywy Yeleny. Dzięki temu wiemy więcej o jej trudnej przeszłości i tragedii, którą przeżyła. Lata w sierocińcu, cierpienie zadane przez opiekunów, zdrada jakiej się wobec niej dopuścili. Dostała szansę na życie, choć myślała, że idzie na szafot, po roku w lochach, życie w pałacu jest wyzwoleniem i pułapką jednocześnie. Nie może uciec, bo od pierwszego dnia jest podtruwana, a Valek jest jedyną osobą posiadającą odtrutkę. Komu może zaufać? Kto jest zdrajcą? Czy powinna być lojalna wobec komendanta, a może magini z południa? Jak długo będzie jej dane żyć? Czy rozpozna truciznę? Trafia do miejsca pełnego intryg i politycznych przepychanek. Do tego musi unikać dawnego "opiekuna" i jego ludzi. Nie mówiąc o zagrożeniu podczas każdego posiłku. Żeby nie było tak smętnie w zamku poznaje też przyjaciół, choć wielu boi się zaufać kryminalistce (osobiście spodobali mi się bracia ze straży i rola jaką odegrają). Część ją zdradzi, część odda za nią życie. Wśród których jest Valek? Więź między nimi jest specyficzna, ale napięcie dobrze zbudowane. Wzajemny podziw, ale i nieufność. Od razu dodam, że nie jest to główny wątek, więc osoby nie przepadające za romansem nie będą przytłoczone, a osoby lubiące ten gatunek dostaną jego dobrze odmierzoną dawkę.
Książka należy do fantasy, jednak wykreowany świat nie przytłacza akcji, magia jest, ale nie pierwszoplanowa, więcej miejsca Snyder poświęciła intrygom, relacjom międzyosobowym, zaufaniu i lojalności, przyjaźni, sposobom radzenia sobie z zagrożeniem i stresem. "Siłę trucizny" czytało mi się bardzo dobrze i pochłonęłam ją w jeden wieczór. Lekki język autorki, dobrze wykreowane postaci, nie biało-czarne, ale z odcieniami szarości sprawiły, że chętnie sięgnę po kolejne części, a nawet czekam na nie z niecierpliwością.

W tym miejscu muszę też pochwalić okładki. Ich klimat bardzo mi się spodobał. Flakoniki kojarzące się z magicznymi naparami, a tu z truciznami, eliksirami, księga czarów a może botaniczna :) Kobieta na tle średniowiecznego zamku (ciekawe czy grafika kolejnych części sugeruje miejsce akcji?). Odcienie fioletu, w kolejnych tomach zieleni i błękitu. Gatunkowi odpowiada też czcionka użyta do tytułu i autora. Zauważcie, że we wszystkich częściach są na tej samej wysokości. Dobrze, że znalazło się miejsce na oznaczenia trylogii i numeru części. Tylko ten napis nad tytułem "Kobieta i jej magiczna moc. Potężniejsza od siły natury" mnie nie przekonuje, ale nie można mieć wszystkiego. Dotarłam do wersji anglojęzycznej i tam wyraz "Study" występujący we wszystkich częściach jest odmiennym krojem czcionki - jednak trudniej opracować graficznie tłumaczenia, szczególnie, gdy w oryginale tytuł spełniał graficznie jakąś rolę.

Opinia ukazała się wcześniej na blogu: http://zaczytanaja.blogspot.com/2012/02/sia-trucizny-maria-v-snyder.html

Pod płaszczykiem strachu kryje się…

„Siła trucizny” Maria V. Snyder
wyd. Mira
rok: 2012
str. 384
Ocena: 4/6

Fortece kapitulują, wróg ucieka, a nasza przyjaźń przetrwa wieki…*

Walka, pościgi, spiski. Spektakularne ucieczki i niespodziewane zwroty akcji. Najniebezpieczniejsze trucizny na świecie i tylko jeden cel. Przetrwać kolejny dzień. Czy autorce udało się wykorzystać drzemiący w powieści potencjał? Postaram się przybliżyć to Wam odrobinę przy pomocy poniższej recenzji.

Przed laty maleńka Yelena trafiła do sierocińca w Piątym Dystrykcie Wojskowym. Nikt tak naprawdę nie wiedział, ani jak, ani skąd dziewczynka się tam wzięła, liczyło się tylko to, że otrzymała stosowny wikt i opierunek. Swego czasu uznać można nawet było, że Yelenie się poszczęściło. Generał Brazell zaliczany był bowiem do grona dobrych, a nawet bardzo dobrych opiekunów. Dzieci pozostające pod jego kuratelą odbierały stosowne nauki i nikt nie mógł mu zarzucić, że uniemożliwia im dalszy rozwój. Niestety nie wszystko było takie kolorowe. Gdy dziewczynka weszła w okres dojrzewania wokół niej zaczęło dziać się coraz gorzej. Generał oraz jego syn Reyad postanowili wystawić Yelenę na próbę. I to nie jedną, o czym dość szybko przekonała się nastolatka. Testom nie było końca, a każdy kolejny był cięższy od poprzedniego. Początkowa fascynacja i duma z zainteresowania, jakie okazywali jej opiekunowie, szybko przekształciły się w strach i pragnienie uwolnienia się z tego piekła na ziemi. Jednak gdzie by nie spojrzeć wyjścia nie było. Wewnętrzny bunt drążył jednak Yelene niczym woda skałę, aż ta w końcu ustąpiła pod naporem fali. Pewnego felernego dnia, gdy Reyed posunął się zdecydowanie za daleko i odarł dziewczynę z ostatnich fragmentów szacunku do samej siebie, ta nie wytrzymała i go zabiła. Dobrze jednak wiedziała co uczyniła i jaka grozi jej za to kara. Zaraz po dokonaniu zbrodni oddała się w ręce sprawiedliwości i przyznała do wszystkiego. Z góry również wiedziała, jakiego wyroku może się spodziewać. W Iksji kara za śmierć była wysoka i zawsze taka sama. Zgodnie z zasadą oko za oko, ząb za ząb, Yelena skazana została na śmierć. Niezwłocznie po dokonaniu zamachu skierowana została do zamku komendanta, gdzie w podziemnych lochach, wśród szczurów, wilgoci i wiecznego smrodu doczekać miała dnia, w którym wymierzona zostanie kara śmierci. Tak oto minęło kolejnych kilka pór roku, aż nieubłaganie zbliżać zaczęła się rocznica dokonanej przez Yelenę zbrodni. Gdy więc do jej celi przybyli żołnierze i niczym worek ziemniaków zabrali ją do Valka, prawej ręki komendanta Ambrose, wiedziała że oto jej żywot się dokonuje. Tym większym zaskoczeniem okazała się dla niej niespodziewana propozycja, którą złożył jej Valek. Tylko czy praca, jaka została jej zaproponowana jest czymś lepszym od natychmiastowej śmierci? Czy można w nieskończoność odkładać to, co jak się okazuje, jest nieuniknione? Czy można odkupić swoje winy i pokazać światu, że wcale nie jest się złym człowiekiem? Czy istnieje choćby najmniejsza szansa na to, że los Yeleny się odmieni? Czy w tym ponurym, niegdyś tętniącym życiem zamczysku ktoś jeszcze może odnaleźć swoje własne, szczęśliwe zakończenie? Czy za bramą, za drogą, za góra i doliną, czeka na wszystkich nieszczęśliwców nowe, lepsze życie? Czy dziewczyna może liczyć na obietnicę takiej przyszłości? Czy jeszcze kiedyś będzie się cieszyła każdym nowym dniem i każdą nową przygodą? Jak zakończy się jej podróż i czy u jej zwieńczenia spotka to, po co tak daleko poszła? By się tego dowiedzieć koniecznie musicie sięgnąć po powieść Marii V. Snyder zatytułowaną Siła trucizny.

Z ręką na sercu przyznać Wam muszę, że nie spodziewałam się po tej powieści za wiele. Jakoś tak samoistnie zalęgło się we mnie przekonanie, że oto zostaje oddany w me ręce kolejny romans z wątkami paranormalnymymi i kryminalnymi. Przed lekturą przysiadłam na chwilkę i zastanowiłam się nad rozplanowaniem akcji powieści. Stanęło na tym, że zapewne około trzeciego rozdziału między głównymi bohaterami zaiskrzy, a najdalej w piątym ich namiętność osiągnie swoje apogeum. Jakie więc było moje zaskoczenie, gdy ani w piątym, ani w siódmym, ani nawet w dziesiątym rozdziale niedane mi było dowiedzieć się, jak silna okazuje się czasem miłość. Co więcej, choć oczywistym z początku wydawało się z kim główna bohaterka nawiąże romans, z czasem zaczęłam powątpiewać we własny instynkt i wyrobioną opinię na temat poszczególnych gatunków literackich. Wszystko byłoby więc na piątkę, gdyby nie końcówka książki. Przyznam szczerze, że na niej wyjątkowo się zawiodłam. Jakoś tak, choć było to zupełnie nieracjonalne, uznałam, że skoro cała powieść toczy się zupełnie innym torem, niż się tego spodziewałam, to będzie tak nadal. Niestety, pod koniec autorka wykonała nagły zwrot i wróciła na tory wiodące wprost do tradycyjnego i nieco oklepanego już zakończenia. I choć sama końcówka napawa nadzieją, że w następnych częściach powieści (autorka przygotowała jeszcze dwa tomy z tej serii), spodziewać powinniśmy się powrotu do tonu nadanego na początku i w środku książki, to niestety niesmak po dość spłaszczonym finiszu pozostaje.

Siła trucizny to tak naprawdę książka o przyjaźni. Autorka na stronach swej powieści przybliża czytelnikowi arkana zawiązywania się delikatnej nici zaufania między nauczycielem i jego uczennicą. Więź jaka narasta między Yeleną i Valkiem w trakcie tej lektury nie jest jednak jedyną, którą Maria V. Snyder chce nam zaprezentować. Na dużo większą uwagę zasługuje przyjaźń, która łączy Janca i Ariego i pod którą z czasem zaczyna być podpinana sama Yelena. To właśnie w tym związku każdy czuje się najlepiej, to tu rozwiązywane są wszelkiego rodzaju problemy (i te duże i te maleńkie) i to tu każdy każdemu ufa, bez względu na to, jaki bagaż niesie za sobą. Na taką przyjaźń warto pracować i o taką przyjaźń warto walczyć. Przede wszystkim z powodu tej przyjaźni należy przeczytać Siłę trucizny. Książkę czyta się stosunkowo szybko. Choć można natrafić w niej na przydługie i czasem zbędne opisy, to koniec końców stwierdzić można, iż warto było pochłonąć każde z przeczytanych zdań. Mnie po zakończeniu tej powieści został na twarzy grymas przypominający uśmiech. Choć Siła trucizny nie kończy się tak, jak zapewne wielu by tego chciało, to jednak ma w sobie to coś co sprawia, że chciałoby się już przeczytać kolejne części tej serii. Ja zdecydowanie będę chciała to zrobić i Was do tego zachęcam.

*377

Świat rzeczywisty bywa brutalny - pogoda nie dopisuje, w pracy wymagają co raz więcej i więcej, w domu obowiązków też nie brakuje. Dlatego tak bardzo lubię przenosić się do innego wymiaru, do świata pełnego magii, świata, tak bardzo różnego od tego, który znam. I chociaż pierwsze kroki stawiałam dość niepewnie, to jednak warto było poznać Iksję i jej mieszkańców ! Ale od początku.

Dziewiętnastoletnia Yelena czeka na wyrok śmierci, jednak cokolwiek by nie było, nie żałuje tego co się stało, nie żałuje, że zabiła człowieka, syna swojego opiekuna. Zasłużył sobie na taką śmierć. Niestety Iksja wyznaje prawo „oko za oko”, a tym samym „śmierć za śmierć” i nie ważne czy zabijamy w obronie własnej czy to tylko wypadek. I w żaden sposób od tej kary nie można się uwolnić, no chyba, że ma się to szczęście i właśnie ginie tester żywności.

Yelena staje przed wyborem, albo zostanie wykonany na niej wyrok śmierci, albo zostanie ona nowym testerem żywności komendanta. Wybór niezbyt ciekawy, śmierć z ręki kata, bądź kucharza. Jednak zawsze to trochę życia więcej. Yelena postanawia wykorzystać tę nową szansę, niestety szybko przekonuje się, że trafiła ona tym razem do więzienia bez krat. Jako nowy tester szybko musi nauczyć się wszystkich trucizn w smaku i zapachu, i niestety codziennie pobierać antydotum na „motyli pył”. Tak więc o ucieczce na razie nie ma mowy, ale i bez tego i tak ma nadal sporo kłopotów. Oprócz codziennego zmagania się z jedzeniem, musi stawić czoło ludziom, którzy życzą jej szybkiej śmierci.

W zamku nie brakuje intryg i zakulisowej walki o władzę. No i jest jeszcze Valek – szef osobistej ochrony szefa, który na krok nie opuszcza Yeleny. Początkowo taki trochę niepozorny, z czasem okazuje się być niezwykle interesującym mężczyzną. Jednak on zabija takich jak ona, zabija każdego kto posiada magiczną moc, która jest zakazana na terenie Iksji, a którą jest obdarzona Yelena.

Co z tego wszystkiego wyniknie, musicie przekonać się sami, ja tylko powiem, że zapowiada się niezwykle interesująca przygoda, która nawet na chwilę nie pozwoli oderwać się od książki !!!

To było moje pierwsze spotkanie z twórczością pani Mari V. Snyder, i jej debiutem powieściowym. Jednak już się nie mogę doczekać kolejnej części. Jestem zachwycona światem stworzonym przez autorkę. Jest on brutalny, ciemny, pełen intryg i ciemnych stron, jednak wbrew wszystkiemu bardzo sprawiedliwy. Prawo jest w pełni respektowane i nie ma tu czegoś takiego jak znajomości, czy siła pieniądza. Do tego ten zamek i kraina go otaczająca, Święto Ognia – pani Maria pokazała, że wyobraźnia jest nieograniczona a ona świetnie to potrafi wykorzystać.

Do tego bohaterowie – Yelena, silna, mądra i piękna kobieta, która nie tylko szybko się uczy, ale też wytrwale dąży do celu. I choć wiele w tak młodym życiu przeszła, to nigdy się nie poddaje. No i Valek – choć początkowo trochę niepozorny, to jednak na nim głównie skupiła się moja uwaga. To taki facet o jakim marzy każda kobieta, i jako, że w prawdziwym świecie go nie spotkamy, to fajnie chociaż na kartach książki.

„Siła trucizny” to niesamowita książka, która na długi czas całkowicie mnie pochłonęła, a kiedy skończyłam, czułam wielki niedosyt, że to koniec, że muszę czekać na kolejną część. Napisana pięknym, malowniczym językiem, przeniosła mnie do świata magii i czarów, świata który zaskakuje i nie pozwala na chwilę nudy. Świata nietypowego, z bohaterami tak samo nieprzewidywalnymi jak on sam.

Polecam, nie tylko fanom fantasy, może inni w końcu przekonają się do tego gatunku, a ja tej książce daje maksymalną ocenę !!! I już czekam na drugi i trzeci tom !!!

,,Siła trucizny’’ Marii V. Snyder stanowi pierwszą część Trylogii Twierdzy Majów.

Historia powieści skupia się na losach Yeleny, młodej dziewczyny, która (w obronie własnej) zabiła człowieka, przez co zgodnie z nowym Regulaminem Postępowania czeka ją śmierć na szubienicy. Takie prawo, czyli ,,oko za oko, ząb za ząb’’ panuje po przejęciu władzy przez komendanta Ambrose’a. Los daje jednak dziewczynie szansę na nowe życie. Valek- prawa ręka komendanta postanawia ją zatrudnić na okres próbny na stanowisko treserki żywności. Owe zajęcie polega na szukaniu trucizny w jedzeniu i piciu, ponieważ w pałacu istnieje wielu skrytobójców czyhających na życie nowego władcy Dystryktu. Czy taka niebezpieczna praca jest lepsza od śmierci? Przerażona Yelena dodatkowo odkrywa, iż posiada w sobie magiczną moc (używanie magii jest zabronione), która niekontrolowana może przyczynić się do wielu poważnych problemów. Czy uda się dziewczynie zapanować nad swoimi nadprzyrodzonymi zdolnościami i jak sprawdzi się ona w roli treserki żywności?

Bardzo mile zaskoczyłam się twórczością Marii V. Snyder. ,,Siła trucizny’’ zawiera w sobie niezwykle pomysłową i oryginalną fabułę, dynamiczne sceny akcji i ciekawie nakreślony wątek miłosny, który jest zaledwie tłem rozgrywającym się w kontekście zawiłych intryg i bezwzględnej walki o władzę. Wróg czai się wszędzie, dlatego trzeba być bardzo bystrym, czujnym i odważnym. Takie przymioty posiada właśnie, Yelena. Od samego początku zaimponowała mi swoją wewnętrzną siłą walki i przetrwania. Wiele osób czyhało na jej życie, lecz ona wychodziła z każdego starcia zwycięsko pokazując przy tym przenikliwość, spryt i inteligencje. Niemal za każdym razem z pomocą przychodził jej także, Valek, który niczym Anioł Stróż wybawiał Yelenę z wielu poważnych opresji. Rozwijająca się więź między nim a treserką żywności pokazuje nam przedsmak subtelnego uczucia, w żaden sposób nierażącego swoją nadmierną ,,słodyczą’’ czy ,,ckliwością’’. Dużym plusem ,,Siły trucizny’’ jest również magia dająca doskonałe pole dla naszej wyobraźni.

Wszystkim miłośnikom fantastyki, paranormal romance i osobom lubiącym tajemniczą aurę magii i różnorodnych uczuć polecam przeczytać najnowszą powieść Marii V. Snyder. Moim zdaniem jest to doskonała książka pełna nietuzinkowych pomysłów. Lekki, swobodny styl sprawia, że niemal jednym tchem zagłębicie się w historię Yeleny pragnąc więcej i więcej. Zatrać się, zatem w rzeczywistym świecie dając się ponieść fantazji i zobacz, jak wielka jest siła trucizny kryjąca się z zakamarku duszy każdego człowieka. Zapraszam.

Maria V. Snyder miała fantastyczny pomysł na stworzenie nowego świata. Przez książkę brnie się łatwo i przyjemnie. Nie można się od niej oderwać, zastanawiając się co wydarzy się na następnej stronie. Jak Yelena sobie poradzi? Czy przebaczy zdradę? Od początku Yelena stara się zaplanować ucieczkę, jednak istnieje pewna przeszkoda - trucizna. To wokół niej toczy się jej historia.
Yelena była jedną z moich ulubionych postaci tej książki, ale nie tylko ona. Valek, Ari i Janco również zrobili na mnie miłe wrażenie. Owszem, Szanowny Pan Valek czasem mnie denerwował, ale czy jakiś facet kiedyś nie zdenerwował kobiety? :) Tak więc, chylę głowy przed Panią Snyder za pomysłowość, oryginalność i wspaniałą zdolność zainteresowania czytelnika.
Książka stała się jedną z moich ulubionych. Czemu? Dzięki oryginalności i wspaniałej fabule i postaciom. Z zapartym tchem oczekuję następnych części tejże trylogii. Polecam każdemu fanowy fantastyki z domieszką romansu ;)

"Siła trucizny" to jedna z lepszych książek fantasy jakie ostatnio czytałam. Naprawdę mi się spodobała. Jest mroczna i ciekawa czyli taka jak lubię najbardziej.
Już pierwsze stronice książki ukazują nam Iksję jako krainę, w której prawo stanowi starotestametowe "Oko za oko". Nie mamy złudzeń - w tej krainie rządzonej przez dyktatora nie ma miejsca na indywidualizm. Magia i wszystko co inne, niezrozumiałe nie ma tu prawa bytu. W pałacu komendanta królują intrygi i spiski Yelena musi odnaleźć się w nowej rzeczywistości i przeżyć wszystkie testy by móc cieszyć się choć namiastką życia.
Szczerze powiem, że czytając "Siłę trucizny" nie potrafiłam powstrzymać się od porównywania jej z moją ukochaną Trylogią Czarnego Maga. Owszem, znajdziemy tu dużo podobieństw do cyklu Trudi Canavan , co jednak nie przeszkadza w cieszeniu się nową lekturą. Musze również przyznać, ze większości czytelników trylogia Twierdza Magów może bardziej przypaść do gustu niż wspomniana przeze mnie trylogia autorstw Canavan. Dlaczego ? Otóż nie ma tu tylu opisów co w twórczości australijskiej pisarki przez co akcja wydaje się pędzić o wiele szybciej. I choć moim zdaniem nikt nie jest w stanie zdetronizować Canavan to Trylogia Magów na mojej półce znajdzie się właśnie tuż obok powieści Canavan i myślę, że tam własnie jest jej miejsce.
Maria V. Snyder skupia się przede wszystkim na bohaterach książki. Na rozmyślaniach i rozterkach Yeleny. Na tym jak z zahukanej skazanej na śmierć dziewczyny staje się silną, świadomą własnej wartości i niezależną (na tyle na ile pozwala jej na to Motyli Pył ) kobietą. Z czasem dowiaduje się również ,że posiada ogromną magiczną moc, która w Iksji jest przecież zakazana.
Oprócz Yeleny mamy okazję poznać bliżej Valka - bezpośredniego przełożonego dziewczyny oraz komendanta. Na początku książki obaj wzbudzili we mnie ewidentną niechęć, czy moje uczucia względem nich zmieniły się w trakcie czytania pominę milczeniem - lepiej żebyście ocenili ich sami.
Akcja książki skupia się nie tylko na tym czego Yelena doświadcza będąc testerką żywności. Na każdym kroku czyha na nią śmierć nie tylko pod postacią trucizny, ale i nasłanych przez jej niegdysiejszego opiekuna morderców. Wiele dowiadujemy się również o przeszłości dziewczyny. I nie jest to przeszłość kolorowa. Pełno w niej brutalności oraz okrucieństwa, którego Yelena doświadczyła, a które jednocześnie przyczyniło się do tego, ze znalazła się w więzieniu oczekując na śmierć.
Jak już pisałam to jedna z lepszych książek fantasy jakie ostatnio przeczytałam. Zabrakło mi w niej jednak ... tylko i wyłącznie stron - było mi naprawdę mało . Autorka pisze naprawdę świetnie i zanim się obejrzałam czytałam już ostatnie strony. Cóż zostałam z przeczytaną książką i niedosytem, bowiem cały czas mam ochotę na więcej... Nie zostaje mi jednak nic innego jak czekać do maja i żywić nadzieję ,ze kolejny tom trylogii będzie co najmniej tak dobry jak "Siła trucizny" .
Książkę polecam nie tylko fanom fantasy. Myślę, że będzie świetną lekturą dla wszystkich, którzy marzą o tym by choć na chwilę oderwać się od rzeczywistości i odwiedzić światy nieco od naszego odmienne.
Recenzja pochodzi z http://moniczyta.blogspot.com

Powieść, która zaskoczyła i zdominowała swoją siłą perswazji..
Tak posumuję książkę Wydawnictwa Mira... Książkę, której autorka i jej literacka biografia zupełnie mi nie znane, pozwoliły na bezstronną opinię.
Poświęcając czas magii, która sączyła się najpierw powoli, potem płonęła jasnym płomykiem, dostrzegłam jakie niebezpieczeństwo niosła niezależna siła ogarniająca bohatera bez opamiętania.
Jak wielkim sercem i obdarzeni ogromną wiedzą są główne postacie i nie tylko..
Jestem pod wrażeniem samej autorki, która skrzętnie dozowała szczegółowe informacje czytelnikowi, tym samym przebieg akcji stanowił doskonałe apogeum zadowolenia i spełnienia.
Nic co jasne i pewne nie stanowi bezpieczeństwa, dlatego strona za stronicą, rozdział za rozdziałem wciąga nas pasja i siła magii.. siła trucizny, która tak naprawdę.... nie będę zdradzać szczegółów, gdyż byłoby to wielkim nietaktem odbierać ogromną radość z czytania. :)
Nie ulega wątpliwości, że sama okładka stanowi tło akcji. To właśnie ona pierwsza przekonała mnie do sięgnięcia po tę właśnie a nie inną powieść.
Nie żałuję swojego wyboru, ponieważ doświadczyłam i dotknęłam innych wymiarów rzeczywistości zasnutej i przepojonej bezlitością, zakłamaniem a także rodzącemu się uczuciu... tak.. subtelnemu uczuciu, które nie do końca wiadomo, czy w połączeniu z siłą magii i odwiecznych wrogów przetrwa trzęsąc się w posadach..
„Siła trucizny” to w końcu I tom M.V. Snyder. Z ogromną, niekłamaną ciekawością czekam na wydanie II tomu, który ukaże się w maju tego roku pt:”Dotyk magii”. Dołożę wszelkich starań abyście mogli przeczytać o nim na moim blogu :) i razem ze mną dotrzeć do sekretów magii, które z pewnością znajdziecie w każdej części Trylogii Twierdzy Magów.

Mogłoby się wydawać, że przy tworzeniu książki z dziedziny fantastyki dobry autor skupia najwięcej uwagi wykreowaniu oryginalnego miejsca akcji i obdarowaniu bohaterów niezwykłymi mocami, reszta fabuły jest już tylko kwestią dopracowania szczegółów. Maria V. Snyder udowadnia jednak w książce Siła trucizny że nadprzyrodzone zdolności mogą być tylko ciekawym dodatkiem do całości, którą tworzy silna osobowość głównego bohatera.

"Kobieta i jej magiczna moc. Potężniejsza niż siły natury."

Pierwsza księga trylogii Twierdza Magów przenosi nas do świata smaków i zapachów, gdzie słodycz przyjaźni i miłości miesza się z niebezpieczeństwem utraty życia - nie tylko podczas walki, z ręki silnego przeciwnika, ale też każdego dnia, przy każdym kęsie...
Główną bohaterką książki jest Yelena, dziewczyna dźwigająca na swoich barkach ciężar nieszczęśliwego dzieciństwa, nieoczekiwanej zdrady i czekająca w celi na wypełnienie wyroku śmierci. Przewrotny los sprawia jednak, że tuż przed egzekucją otrzymuje propozycję zostania testerką żywności generała. Jej nowa praca wiąże się z nieustannym ryzykiem utraty nie tylko zdrowia. Yelena żyje na granicy życia i śmierci - wiele osób uważa ją za morderczynię, grozi jej niebezpieczeństwo ze strony ojca człowieka, którego zamordowała, by chronić siebie i najbliższych, w każdej chwili może zjeść zatrute danie i wreszcie - polują na nią magowie...

Już pierwsze strony lektury przenoszą nas do miejsca, które przypomina starożytną krainę rządzoną w myśl zasady: "Oko za oko, ząb za ząb". Tutaj racje stron nie mają znaczenia, za morderstwo człowiek jest karany śmiercią. Czy zgodnie z tą regułą wymierzać sprawiedliwość? Twarde prawo, ale prawo - mówi łacińska sentencja i być może moglibyśmy przyznać jej rację, gdybyśmy nie poznali historii dziewczyny, która zabiła swojego prześladowcę chcąc chronić nie tylko własne życie. Dlaczego jeszcze opis miejsca akcji sprawił, że w myślach przeniosłam się w czasy historyczne, nie całkiem abstrakcyjne? Powód jest bardzo prosty - bohaterowie spędzają większość czasu w zamku.

Książka ma mnóstwo zalet. Przede wszystkim gatunek i okładka sugerują, że bohaterowie będą mieć do czynienia z magią, ale w swojej narracji Yelena nie wspomina zbyt wiele o zdolnościach, których jeszcze sama do końca nie poznała. Czytamy kolejne strony zastanawiając się, jakim darem dysponuje ta dziewczyna. I chociaż do samego końca nie wiemy zbyt wiele, poznajemy przesłanie, na którym powinna opierać się fabuła każdej dobrej książki z dziedziny fantastyki: magia wiąże się z odpowiedzialnością. Jeśli nie potrafisz nad nią zapanować, stanowisz zagrożenie. Najmocniejszą stroną lektury jest oczywiście główna bohaterka - poraniona przez życie, ale wciąż silna. Nie można też nie wspomnieć o wątku miłosnym. Lekki, subtelny, dodaje smaku całości!

Myśl na podsumowanie po zakończeniu lektury? Smak trucizny to książka idealna dla osób lubiących czekoladę - słodką i poprawiającą nastrój, ale tylko wtedy, gdy jest spożywana w odpowiednich ilościach. Z pewnością spędzicie z nią miły wieczór, chociaż będziecie zdawać sobie sprawę z tego, że ta lektura jest przyjemnością nie niosącą z sobą większych wartości.

Zamknij oczy. Wyobraź sobie, że jesteś w ciemnym, zatęchłym lochu. Dookoła tylko cierpienie współwięźniów i wszechogarniający fetor. To wszystko skończy się już jutro. Już jutro zawiśniesz za morderstwo syna Brazella. Już jutro będziesz wolna od bólu…

Taka przyszłość została przewidziana dla Yeleny. Na nic się zdały tłumaczenia, że zrobiła to w obronie własnej. W dzisiejszym świecie, po obaleniu króla Iksji, obowiązuje zasada oko za oko, ząb za ząb. Zabiłaś? Teraz ciebie zabiją. Niespodziewanie jednak wyrok zostaje odroczony a dziewczyna otrzymuje propozycję pracy w zamku jako testerka żywności komendanta. Czy szukanie trucizny w pokarmie i narażanie się na jej wpływ jest lepsze od śmierci? Trudno powiedzieć, jednak wszystko jest lepsze niż sytuacja, w której aktualnie dziewczyna się znajduje. Na domiar złego dowiaduje się, że jest obdarzona potężną mocą magiczną, mocą która jest surowo zakazana, a niekontrolowana może naruszyć naturalny porządek świata. Yelena musi nad nią zapanować bo w przeciwnym razie zginie. Czy dziewczyna sprawdzi się jako tester? Czy uda jej się wydostać z więzienia jakim jest zamek komendanta? I najważniejsze, czy uda jej się zapanować nad mocą? Przekonajcie się sami ;)

Okrucieństwo, intrygi, tyrania, chęć władzy. Jest to chleb powszedni dla wszystkich mieszkańców Iksji. Zdominowana ludność chcąc nie chcąc musi podlegać władcy swojego Dystryktu, ubierać się w specjalne uniformy. Nie wolno wychylać się ani tym bardziej wypowiadać swojego zdania. W sumie kto chciałby słuchać tak nisko postawionego szczura? A na najwyższym szczeblu jak zawsze trwa nieustanna walka o racje i władze. Przeciwnicy zrobią wszystko by usunąć z drogi kolejną osobę rządzącą państwem. Choć nie posuną się do otwartego ataku to nagminnie podsuwają władcy różnego rodzaju trucizny i innego rodzaju specyfiki. I tu do akcji wkracza Yelena. Jest to kobieta sprytna, silna, potrafiąca pokonać wręcz jak i na słowa niejednego przeciwnika. Nie stroni również od ironii i zgryźliwości. Muszę przyznać, że główna bohaterka bardzo przypadła mi do gustu. Wyróżnia się spośród tłumu tak dobrze nam znanych z literatury szarych myszek, bezbronnych i tylko czekających na księcia, który ich uratuje od wszelkich niebezpieczeństw. Dziewczyna wielokrotnie mi imponowała swoją odwagą, hartem ducha, inteligencją. Bardzo ją polubiłam, może dlatego że pewne cechy charakteru (niekoniecznie te dobre) sama posiadam. Z przyjemnością patrzyłam na coraz to nowe przygody jakie los przed nią stawia, jak również na rozwijającą się jej wieź z Valkiem.

Historię zawartą w „Sile trucizny” opowiada nam sama Yelena. Dzięki temu zabiegowi poznajemy wszelkie myśli, rozterki jak również historię życia głównej bohaterki, historię która nie należy niestety do najprzyjemniejszych. Maria V. Snyder posiada lekki styl i jakże wielką umiejętność zaciekawiania czytelnika. Oryginalna tematyka książki, nagłe zwroty akcji, jak również rozgrywający się w tle wątek miłosny wciągają czytelnika na długie godziny tak, że nie jest w stanie odłożyć książki. Każda strona skrywa kolejne jakże ważne dla całej fabuły wydarzenie. „Siła trucizny” wciągnęła mnie do tego stopnia, że z żalem odkładałam książkę na półkę narzekając pod nosem, że tak długo muszę czekać na kolejną część serii.

„Siła trucizny” jest wspaniałą pozycją, idealną na zimowe wieczory, niebanalną, wciągającą, pozwalającą oderwać się od codziennych spraw. Jeśli lubisz książki fantasy lub masz dość nudnych i przewidywalnych bohaterek to po prostu musisz sięgnąć po tą książkę! ;)