Anglia, XIX wiek
To był niezwykły pojedynek. Emocje starły się z logiką. Uczucia z  racjonalnymi dowodami. Wrażliwość i empatia z żelazną wolą i wyrozumowanym dystansem do ludzi i świata.
 
Tego pamiętnego dnia, od którego wszystko się zaczęło, Jenny Keeble, znana jako wróżka madame Esmerelda, po raz pierwszy gościła Garetha Carharta, markiza Blakely`ego. Z miejsca zadeklarował, że jako racjonalista nie wierzy we wróżby, i oskarżył Jenny o oszukańcze praktyki. Dowodził, że ma ona zgubny wpływ na swoich klientów, między innymi na jego podopiecznego, młodzieńca o imieniu Ned. Młoda, ale już doświadczona przez życie Jenny  postanowiła udowodnić bezdusznemu i zadufanemu w sobie arystokracie, jak bardzo się pomylił. Zgodziła się na jego plan, nie przeczuwając, że połączy ją z markizem silna namiętność...

Fragment książki:

- Oboje byli oporni, więc zaaranżowałem ich schadzkę. Mieli zostać przyłapani przez... przez osoby, którzy potrafią rozsiewać plotki. Blakely się nie pojawił. Poszedłem, żeby zbadać sprawę, i to ja zostałem z nią przyłapany.
-Ned, dlaczego?
-Powiedziała pani, że mam polegać na sobie – rzucił oskarżycielsko.
-Mówiłam ogólnie. Nie kazałam ci przecież zmuszać do małżeństwa dwojga ludzi, którzy się nie chcą!
-Po ślubie  na pewno by się zechcieli. Tak pani mówiła. – Ned podniósł na nią zaczerwienione oczy. – Teraz nie ma na to żadnej szansy, i to z mojej winy. Nie jestem dość dobry ani wystarczająco. Madame Esmereldo, myślała pani, że już potrafię żyć na własny rachunek, obywając się bez pani rad. Nic z tego. Wszystko popsułem i musi mi pani pomóc to naprawić.
Jenny wiedziała, że Blakely nie po to przywiózł Neda, żeby wysłuchiwać kolejnych przepowiedni. Żałowała, że podczas ostatniej wizyty Neda nie przyznała się do oszustwa. Chciała oszczędzić sobie przykrości i oto, jaką cenę zapłacił Ned za jej egoizm. Straci wszystko, co – jak jej się zdawało – pomagała mu odzyskać swymi kłamstwami.
- Z trudem przekonałem ojca lady Kathleen do rezygnacji z natychmiastowego zastrzelenia Neda – oznajmił Blakely. – Co wyniknie z wydarzeń tego wieczoru, to jeszcze kwestia do negocjacji. Wiele zależy od tego, co Ned uzna za swoją powinność.
Jenny nie wiedziała, gdzie podziać oczy. Bała się spojrzeć na Neda – nie mogła znieść wyrazu przygnębienia, malującego się na jego twarzy. Nie potrafiła również podnieść wzroku na markiza. Obawiała się, że zobaczy w jego rysach niechęć i rozczarowanie.
-Ned, kiedy powiedziałam, że musisz polegać na sobie, nie myślałam o tym, żebyś doprowadził do małżeństwa kuzyna. Chodziło mi o to... - Wzięła głęboki oddech. -Chodziło mi o to – podjęła z wysiłkiem – że twój kuzyn miał rację.
- Nie potrafię przepowiadać przyszłości. Nie porozumiewam się z duchami. Nie mam żadnych mocy nadprzyrodzonych. Musisz polegać na sobie, ponieważ nie powinieneś ufać mnie.
Ned wzdragał się przy każdym zdaniu.  
-Nie! To pewnie jakiś rodzaj testu. Chce mnie pani ukarać za dzisiejsze niepowodzenie. Mogę udowodnić swoją lojalność!
-To nie jest żaden test. To prawda.
-A arkana tajemne? Skąd zawsze pani wiedziała, co powiedzieć?
-Mówiłam tylko to, co chciałeś usłyszeć.
-To nie mogły być kłamstwa – oświadczył tępo. – To musiała być prawda! Nie zgadzam się na to, żeby było inaczej! Nie dopuszczę do tego.
- Okłamywałam cię przez dwa lata. Ale... nie chciałam, żeby tak było.
Ned spojrzał na nią z rozpaczą.
-To jakiś koszmar. Madame Esmereldo, Blakely, niech mi ktoś powie, że śnię.
Jenny ze smutkiem potrząsnęła głową.
-Ale... jeśli nie ma w pani mocy, to dlaczego ten pokój...
Urwał. Dopiero teraz spostrzegł brak czarnych materii, kryształów, dzwonków. Tylko zwyczajne, tanie, rozklekotane meble. Żadnych śladów wiedzy tajemnej.
-A pani imię? – zawołał. – Z imieniem madame Esmerelda na pewno...
Jenny nie musiała nic mówić. Sam zrozumiał. Płasko położył dłonie na blacie stołu, jakby chciał się go przytrzymać. Wreszcie przyjął do wiadomości, że była oszustką. Przez minione dwa lata Jenny doskonale poznała reakcje Neda. W jego twarzy nie dostrzegła pogardy jej należnej, a coś znacznie gorszego. Młodzieniec czuł odrazę do samego siebie.
-Ned...
-Niech pani tak do mnie nie mówi! Po imieniu zwracają się do mnie tylko przyjaciele.
Blakely przyglądał się kuzynowi z rosnącym przerażeniem.
- Panie Carhart – wykrztusiła Jenny. – Zaciągnęłam u pana ogromny dług. Wątpię, czy kiedykolwiek zdołam go spłacić.
Pozostało jeszcze jedno, ostatnie zdanie, które musiała wypowiedzieć. Była to winna Nedowi, a także markizowi. Na własne oczy przekonał się, do czego doprowadził jej egoizm. Nie zdziwiłaby się, gdyby już nigdy się do niej nie odezwał. Jeśli kiedykolwiek miał o niej dobrą opinię, to niewątpliwie stracił ją bezpowrotnie. Nie bez powodu.
Jeśli zdradzi mu swoje imię i nazwisko, to prawdopodobnie więcej go nie zobaczy. W najlepszym razie mogła liczyć na spędzenie z nim jednej nocy. A potem markiz ją zostawi i nie będzie mogła mieć o to pretensji. Na nic więcej nie zasługiwała.
Przez całe dorosłe życie ukrywała się pod maską innej kobiety. Została madame Esmereldą, żeby uciec od losu, który jej nie odpowiadał. Przed spotkaniem markiza nie zadawała sobie nawet pytania, co chce w życiu osiągnąć. Wystarczyły dwa tygodnie, a on zdołał zmienić światopogląd Jenny.
Miała mu to i owo do zawdzięczenia. Musiała przyznać, że posiadał pewne zalety mimo dziwactw i nadmiernego racjonalizmu. Zdradzenie mu prawdziwego nazwiska byłoby z jej strony aktem bezwarunkowej kapitulacji. W swój niespotykany, pokrętny sposób Blakely przywrócił Jenny jej tożsamość. W zamian mogła mu przynajmniej ofiarować samą siebie.
Zaschło jej w ustach. Zmusiła się jednak do mówienia.
-Gdyby pan kiedykolwiek mnie potrzebował, to nazywam się... - Głos ją zawiódł.
Blakely wychylił się do przodu.
-Nazywam się... - wyszeptała - Jenny Keeble.
Mogli zrobić z tą informacją, co chcieli.