gratulacje, świetne pióro

Dziękuję :)

Gratuluję, milko :)

Serdecznie gratuluję zwyciężczyni. Nie dziwię się Redakcji, że trochę to trwało, zanim podano wyniki, gdyż naprawdę obie recenzje są świetne i bardzo zachęcające do przeczytania książki.

Jeśli zgodnie z kolejnością Droga nad jezioro to Snowfall at Willow Lake, to jest o Sophie i Noah (to ten weterynarz, z którym Nina raz się umówiła) :)

Cóż, może jakoś dotrwam...:) A wiesz może o kim będzie powieść wydana w październiku?

Johannolind, książka o Daisy i jej uczuciowych rozterkach została zapowiedziana na rok 2011, więc jeszcze trochę przyjdzie nam poczekać.

Po książkę sięgnęłam z pewnym ociąganiem, bo wiedziałam, że jak już zacznę czytać to trudno się będzie oderwać i przyjemność szybko się skończy:) Oczywiście się nie rozczarowałam, choć wydaje mi się, że ta cześć jest jakby ciutkę słabsza od dwóch poprzednich, a już na pewno od Pamiętnego Lata, które dla mnie jest niekwestionowanym bestsellerem:)
Pensjonat nad Wierzbowym Jeziorem ukazuje bliżej sylwetkę Niny Romano, burmistrza Avalonu i najlepszą przyjaciółkę Jenny z książki Zima nad Jeziorem. Akcja rozpoczyna się w momencie, kiedy Nina wraca do Avalonu po zasłużonym urlopie z córką i po pożegnaniu z rolą burmistrza miasteczka. Ma teraz własne plany, chołubione od bardzo dawna, a związane z podupadłym pensjonatem nad Wierzbowym Jeziorem. Pragnie przywrócić obiekt do dawnej świetności i w ten sposób znaleźć nowy cel w życiu, gdyż jej córka rozpoczyna właśnie studia i można powiedzieć wyfrunęła z rodzinnego gniazdka. Niestety los nie chce dać jej takiej szansy. Pensjonat odkupuje od banku Greg Bellamy, w którym Nina jako nastolatka skrycie się podkochiwała. Nie mieli szansy jako młodzi ludzie, zbyt wcześnie uwikłani w relacje z innymi- Nina w wieku 15 lat została matką, a starszy o kilka lat Greg związał się z inną kobietą, po tym ja ta urodziła mu córkę. Wydawało się, że nic już ich nie będzie łączyć poza sporadycznymi spotkaniami w Avalonie... Jednakże to nieuchwytne coś, jakaś iskierka pożądania, która na chwilę połączyła ich przed kilkunastu laty teraz zaczyna ponownie dawać im we znaki i wydawałoby się, że teraz jako wolni ludzie (Greg właśnie zakończył sprawę rozwodową a Nina po wyjeździe córki została sama) mogą rozwinąć to, co ich kiedyś połączyło w coś stałego. No ale sprawa nie jest taka prosta, jak się wydaje. Tam gdzie chodzi o uczucia ludzie zawsze muszą sobie pokomlikować, bo inaczej chyba życie stałoby się strasznie nudne. Nina ma pretensje do Grega, że odkupił przed nią pensjonat i nie chce zgodzić się na wspólną pracę przy odbudowie a następnie kierowaniu pensjonatem. Do tego dochodzi niechęć w ponowne wplątanie się w sprawy dzieci- Greg przecież ma dwoje z poprzedniego małżeństwa, które zostały po rozwodzie z nim. I Max i Daisy mają swoje problemy, Daisy jest w ciąży, co oznacza, że Greg zostanie dziadkiem...Nina po latach ciężkiej pracy i rezygnacji z prywatnego życia na rzecz samotnego wychowywania Sonnet nie pragnie dodatkowych komplikacji. Chce być wolna i dokonywać własnych wyborów, a do tego prowadzić niezależne życie. Umawia się na randki z wieloma facetami, bo przez ostatnie kilkanaście lat w ogóle nie mogła sobie na nie pozwolić. Wydaje jej się, że będzie szczęśliwa bez stałych związków. Czy na pewno??:) Greg nie ustaje w próbach zdobycia serca Niny, bo zaczyna zdawać sobie sprawę, że to chyba jest ta jedyna, że związek z Sophie nigdy tak naprawdę nie byłby w stanie dać mu tego, co może mieć z Niną. Po jakimś czasie ich uczucia w końcu się wyzwalają z okowów i rozpoczyna się romans. Nina uważa, że prędko się skończy. Greg, że wręcz przeciwnie. Mamy tutaj swoistą walkę płci. Każde z dnich usiłuje przekonać partnera do swoich racji... Dodatkowo Gregowi nie podoba się "wtrącanie" się Niny w sprawy jego dzieci. Nina z kolei nie potrafi stać bezczynnie, kiedy ktoś potrzebuje jej pomocy, a dzieci Grega jej ufają i powierzają swoje przemyślenia i kłopoty. Sprawa wydaje się patowa, ale jak to zwykle bywa, znajduje bardzo dobre rozwiązanie- Greg w którymś momencie zaczyna rozumieć, że jego dzieci są już na tyle duże, iż musi im pozwolić na własne decyzje, a on powinien w końcu zająć się własnym życiem i przestać planować wszystkiego tylko pod dobro swoich dzieci, które nawiasem mówiąc inaczej jest interpretowane przez każdego z zainteresowanych.
To, co zawsze najbardziej uderza mnie w książkach Wiggs, to ich wielowątkowość, która ukazuje różne problemy i jednocześnie sprawia, że jej powieści są bardziej realistyczne, bo tutaj zawsze ktoś ma jakąś konkretną rodzinę, przyjaciół, znajomych, którzy na okrągło przeplatają się w akcji. Jest wrażenie ciągłości, które bardzo lubię w cyklach, bo można bardziej "wejść" w życie bohaterów. No i tak jak to w życiu bywa każdy ma własne problemy, nie ma życia idealnego, codziennie każdy staje przed różnymi wyzwaniami i tylko od niego zależy, czy wyjdzie z nich zwycięsko. Pokazanie ciąży Daisy na przykładzie Niny i Sonnet pokazuje, że bez względu, jak w danej chwili może być ciężko, jest nadzieja na udany dalszy ciąg i wystarczy trochę wytrwałości, by się udało. Często ciąże nastolatek traktowane są jako coś strasznego, wstyd i "spapranie" życia, a przecież tak nie musi być. Czasami może się to okazać bodźcem do zmiany trybu życia i sięgnięcia po więcej niż by się mogło wydawać. No i wspaniałe zakończenie historii Grega i Niny pokazuje, iż nie zawsze udać się musi id razu i na całe życie. Czasami warto próbować więcej razy i nie zrażać się porażką. A zresztą, czy można uznać za porażkę związek Grega i Sophie? W pewnym sensie może tak, ale przecież pojawiła się Daisy i później Max, wspaniałe dzieciaki, których by nie było na świecie, gdyby nie, choćby chwilowa, miłość ich rodziców. Tak więc ogólne przesłanie książki jest bardzo optymistyczne, stawia na nowe początki, nowe wyzwania i daje dużką dawkę nadziei, że nam wszystkim też może się udać...:)
Na koniec dodam jeszcze, iż bardzo kibicuję Julianowi, bratu Connora- marzy mi się jego związek z Daisy...:) Może w którymś z kolejnych tomów???:)

Podczas lektury „Pensjonatu nad Wierzbowym Jeziorem” byłam roazdarta pomiędzy pragnieniem jak najszybszego przeczytania książki i poznania dalszych losów bohaterów, których szczerze polubiłam, oraz jak najwolniejszym czytaniem, abym dłużej mogła cieszyć się lekturą tej wspaniałej opowieści, na której wydanie czekałam z niecierpliwością. W rezultacie przez ostatni tydzień, codziennie, na kilka godzin świat przestawał dla mnie istnieć, nic nie było w stanie oderwać mnie od lektury.

Trzecia część kranik, opisuje perypetie Grega i Niny. Ta dwójka spotykała się w różnych etapach swojego życia, jednak za każdym razem na ich drodze stawały przeszkody, które uniemożliwiały im lepsze poznanie się. Nie zmienia to faktu, że te kilka spotkań w młodości na zawsze pozostawiło ślad w ich pamięci.

Po kilkunastu latach Nina i Greg ponownie się spotykają, oboje otwierają nowe rozdziały w swych życiach. Rozwiedziony Greg poszukuje czegoś stałego dla siebie i dzieci, chce znaleźć miejsce, które stanie się ich nowym domem, bezpiecznym i stabilnym schronieniem dla jego rozbitej rodziny. Nina, które całe życie podporządkowała samotnemu wychowaniu córki, kiedy ta wyjeżdża, uzyskuje niezależność, wreszcie ma czas dla siebie.
Główni bohaterowie, którzy mają zupełnie różne cele, chcą dążyć do ich realizacji poprzez posiadanie „Pensjonatu nad Wierzbowym Jeziorem”, która staje się miejscem magicznym, dla obojga z nich. Czy pomimo sprzecznych interesów zdołają się dogadać? Trzeba przekonać się samemu.

Pensjonat nad Wierzbowym Jeziorem” podobnie jak pozostałe części kronik jest książką wyjątkową. Susan Wiggs nie boi się poruszać trudnych, niekiedy drażliwych tematów. Jednocześnie umie „podawać” je w sposób, który nie irytuje, i nie przytłacza czytelnika. Jej książki są pełne ciepła i nadziei.

Trzeci tom „Kronik z nad jeziora” to opowieść o rodzicielstwie, tym długoletnim: Niny, Grega, oraz tym które ma dopiero nadejść: Daisy. To historia o wątpliwościach i strachu związanym z nową sytuacją, do której nikt nie przygotował (nieplanowana, nastoletnia ciąża Daisy), ale także o bezwarunkowej miłości i wsparciu. To opowieść o tym, że rozwód mimo, że bolesny, nie jest końcem świata i, że po przejściach, można odnaleźć szczęście i miłość należy tylko dać im szansę.

W swojej recenzji zwróciłam uwagę na to, co dla mnie było najwartościowsze w powieści. Książka jest tak „naładowana” wątkami, że każdy odnajdzie coś dla siebie. Chciałabym poznać Wasze opinie, co przyciągnęło Was do „Pensjonatu nad Wierzbowym Jeziorem”?